Geen nieuwe bijenvolken voor "de smalle Bij"

 

De bijenvereniging “de smalle bij” heeft in 2021 geen nieuwe bijenkasten geplaatst

Dit is de kop van het plaatselijk bijenblaadje. Waar de omliggende bijenverenigingen allemaal extra bijenvolken hebben weten te huisvesten lukte het bij “de smalle bij” dit jaar niet en nam het aantal bijenvolken zelfs af.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Daarvoor moeten we even een jaar terug gaan. Op de algemeen bestuursvergadering van 30 januari 2021 presenteerde Bob als lid van het dagelijks bestuur zijn plan om 10 extra bijenkasten te kopen bij de lokale timmerman Piet. De penningmeester Henk had hij uitgerekend dat de opbrengst aan honing van deze extra kasten ruim genoeg was om de investering te betalen. 10 bijenvolken extra, hogere inkomsten uit de verkoop van honing en de vereniging zou ook nog kunnen groeien. En meer leden betekent ook meer contributie; merkte Henk schalks op. De voorzitter Jan zat de vergadering dan ook ontspannen voor en zag de kasten al staan.

Dat liep even anders! Het begon met de vraag van bestuurslid Johanna of wel goed naar de kosten was gekeken. Zij had op internet gezien dat in Zeeland de kasten veel voordeliger zijn. Ze had het nauwelijks gezegd of bestuurslid Lucie ging er overheen dat de kasten in Zeeland gemaakt zouden zijn van Chinees hout en dat “de smalle bij” dat vanuit milieu oogpunt niet zou moeten doen.

Bob probeerde nog te betogen dat het een goede prijs was en dat tot dusver ze alle kasten gekocht hadden bij Piet. Maar waar Piet zijn hout vandaan had gehaald wist Bob ook niet precies. In de flow van een nieuwe cultuur besloot het algemeen bestuur dat het maar eens professioneler moest. Er moest eerst maar een inkoopplan komen.

En zo geschiede. Op de agenda van de vergadering op 28 februari stond het inkoopplan. Met als hoofdpunten: 3 offertes aanvragen en een duidelijke omschrijving maken van wat de bedoeling is om aan te schaffen. Het bestuurslid Marco vond wel dat het inkoopplan wat duur was geworden, maar hopelijk zou met dit mooie inkoopbeleid dat wel terugverdient worden door een scherpe prijs voor de kasten. Bob melde dat hij op basis van dit inkoopplan met een werkomschrijving drie prijzen zou opvragen en de kasten zou gaan aanschaffen. Dat ging bestuurslid Johanna wat te snel en besloten werd dat de werkomschrijving in het algemeen bestuur zou worden vastgesteld.

Op 30 maart kwam het bestuur van de “smalle bij” bij elkaar om de begroting vast te stellen. Henk constateerde dat er nog geen extra inkomsten van de 10 nieuwe kasten waren en dat de kosten inmiddels wel waren opgelopen. Maar volgende bestuursvergadering komt de besluitvorming over de kasten aan de orde en hopelijk kan het tweede deel van het jaar dan de achterstand beperkt worden. Zoals Henk dat in mooie begrotingstaal verwoorde.

29 april was het dan zover. Bob had een mooie werkomschrijving en lichte die aan het gehele bestuur toe. Kat in het bakje dacht Jan. Maar nu had hij buiten Karin gerekend. Karin had een vriendje van de “bezige bij” geraadpleegd en die had een heel andere werkomschrijving voor de kasten. Marco zag steeds meer risico’s aan het plan, en konden ze de kasten straks wel goed plaatsen? Bob was er wel klaar mee; “als het zo moet doen jullie het maar helemaal zelf, ik ben gekke Henkie niet!”. En weg was Bob de bouwer. De rest van de bespreking ging uiteraard niet over de kasten maar over het zwarte pieten spel.

Op 30 mei kwam het gehele bestuur minus Bob weer bij elkaar. Jan kreeg zonder veel opmerkingen het oude voorstel van Bob door de vergadering. En het dagelijks bestuur haalde opgelucht adem; ze kon starten met de aanschaf van de bijenkasten.

Die aanschaf gaat echter nog niet zo simpel. De prijs van hout was inmiddels meer dan verdubbelt. Gelukkig was de prijs van Honing ook fors omhoog gegaan en per saldo kwam Henk financieel nog steeds goed uit; maar wat te doen? Jan vond dat het zorgvuldig was om dit in een volgende bestuursvergadering te melden. De vergadering van juni was al geweest dus werd het 31 juli.

De vergadering van 31 juli werd een lange vergadering. Marco vond het allemaal zo wie zo al veel te duur. Johanna kwam opnieuw met goedkope kasten uit Zeeland en Lucie ging weer vervolgens tegen Chinees hout tekeer. Na veel vijven en zessen kwam Jan met het verlossende compromis. Ze zouden geen tien maar slechts vijf kasten kunnen kopen. Henk bracht daar nog tegen in dat de opbrengsten dan ook de helft zouden zijn, maar omdat er niet meer geld was besloot het bestuur dat het er toch maar 5 moesten worden.

De zomer was nu aangebroken en de aanschaf zou tot na de vakantie moeten wachten. Ook het plaatsen van de kasten koste wat meer tijd dan gehoopt. Uiteindelijk is het oktober als de kasten geplaatst worden. Voor de bijen is dan al de winter begonnen en is er helaas geen Honing opbrengst.

Als Henk ik oktober bij het algemeen bestuur verslag uitbrengt en een fors tekort meldt is niemand blij. Tien dakloze bijenvolken roept Anton boos!  Marco stelt voor om zelf de volgende vijf kasten te timmeren. Misschien zegt de goocheme Roy, moeten we analyseren hoe het gegaan is. Zo’n onderzoek dat lijkt wel meer bestuursleden wat. Henk kijkt wat vertwijfeld om zich heen en denkt aan Bob; wie is hier eigenlijk gekke Henkie?

Overeenkomst met de werkelijkheid in Smallingerland of met personen berust enkel op interpretatie van de lezer

 

 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Motie meer bouwen met hout