Geen nieuwe bijenvolken voor "de smalle Bij"
De bijenvereniging “de smalle bij” heeft in 2021 geen
nieuwe bijenkasten geplaatst
Dit is de kop van het plaatselijk bijenblaadje. Waar de
omliggende bijenverenigingen allemaal extra bijenvolken hebben weten te huisvesten
lukte het bij “de smalle bij” dit jaar niet en nam het aantal bijenvolken zelfs
af.
Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Daarvoor moeten we even een
jaar terug gaan. Op de algemeen bestuursvergadering van 30 januari 2021 presenteerde
Bob als lid van het dagelijks bestuur zijn plan om 10 extra bijenkasten te
kopen bij de lokale timmerman Piet. De penningmeester Henk had hij uitgerekend
dat de opbrengst aan honing van deze extra kasten ruim genoeg was om de
investering te betalen. 10 bijenvolken extra, hogere inkomsten uit de verkoop van honing
en de vereniging zou ook nog kunnen groeien. En meer leden betekent ook meer contributie;
merkte Henk schalks op. De voorzitter Jan zat de vergadering dan ook ontspannen
voor en zag de kasten al staan.
Dat liep even anders! Het begon met de vraag van bestuurslid
Johanna of wel goed naar de kosten was gekeken. Zij had op internet gezien dat
in Zeeland de kasten veel voordeliger zijn. Ze had het nauwelijks gezegd of bestuurslid
Lucie ging er overheen dat de kasten in Zeeland gemaakt zouden zijn van Chinees
hout en dat “de smalle bij” dat vanuit milieu oogpunt niet zou moeten doen.
Bob probeerde nog te betogen dat het een goede prijs was en
dat tot dusver ze alle kasten gekocht hadden bij Piet. Maar waar Piet zijn hout
vandaan had gehaald wist Bob ook niet precies. In de flow van een nieuwe
cultuur besloot het algemeen bestuur dat het maar eens professioneler moest.
Er moest eerst maar een inkoopplan komen.
En zo geschiede. Op de agenda van de vergadering op 28
februari stond het inkoopplan. Met als hoofdpunten: 3 offertes aanvragen en een
duidelijke omschrijving maken van wat de bedoeling is om aan te schaffen. Het
bestuurslid Marco vond wel dat het inkoopplan wat duur was geworden, maar
hopelijk zou met dit mooie inkoopbeleid dat wel terugverdient worden door een
scherpe prijs voor de kasten. Bob melde dat hij op basis van dit inkoopplan met
een werkomschrijving drie prijzen zou opvragen en de kasten zou gaan aanschaffen.
Dat ging bestuurslid Johanna wat te snel en besloten werd dat de werkomschrijving
in het algemeen bestuur zou worden vastgesteld.
Op 30 maart kwam het bestuur van de “smalle bij” bij elkaar
om de begroting vast te stellen. Henk constateerde dat er nog geen extra
inkomsten van de 10 nieuwe kasten waren en dat de kosten inmiddels wel waren
opgelopen. Maar volgende bestuursvergadering komt de besluitvorming over de
kasten aan de orde en hopelijk kan het tweede deel van het jaar dan de
achterstand beperkt worden. Zoals Henk dat in mooie begrotingstaal verwoorde.
29 april was het dan zover. Bob had een mooie
werkomschrijving en lichte die aan het gehele bestuur toe. Kat in het bakje
dacht Jan. Maar nu had hij buiten Karin gerekend. Karin had een vriendje van
de “bezige bij” geraadpleegd en die had een heel andere werkomschrijving voor
de kasten. Marco zag steeds meer risico’s aan het plan, en konden ze de kasten
straks wel goed plaatsen? Bob was er wel klaar mee; “als het zo moet doen
jullie het maar helemaal zelf, ik ben gekke Henkie niet!”. En weg was Bob de
bouwer. De rest van de bespreking ging uiteraard niet over de kasten maar over het
zwarte pieten spel.
Op 30 mei kwam het gehele bestuur minus Bob weer bij elkaar.
Jan kreeg zonder veel opmerkingen het oude voorstel van Bob door de vergadering.
En het dagelijks bestuur haalde opgelucht adem; ze kon starten met de aanschaf
van de bijenkasten.
Die aanschaf gaat echter nog niet zo simpel. De prijs van
hout was inmiddels meer dan verdubbelt. Gelukkig was de prijs van Honing ook
fors omhoog gegaan en per saldo kwam Henk financieel nog steeds goed uit; maar
wat te doen? Jan vond dat het zorgvuldig was om dit in een volgende
bestuursvergadering te melden. De vergadering van juni was al geweest dus werd
het 31 juli.
De vergadering van 31 juli werd een lange vergadering. Marco
vond het allemaal zo wie zo al veel te duur. Johanna kwam opnieuw met goedkope
kasten uit Zeeland en Lucie ging weer vervolgens tegen Chinees hout tekeer. Na
veel vijven en zessen kwam Jan met het verlossende compromis. Ze zouden geen
tien maar slechts vijf kasten kunnen kopen. Henk bracht daar nog tegen in dat
de opbrengsten dan ook de helft zouden zijn, maar omdat er niet meer geld was
besloot het bestuur dat het er toch maar 5 moesten worden.
De zomer was nu aangebroken en de aanschaf zou tot na de vakantie
moeten wachten. Ook het plaatsen van de kasten koste wat meer tijd dan gehoopt.
Uiteindelijk is het oktober als de kasten geplaatst worden. Voor de bijen is
dan al de winter begonnen en is er helaas geen Honing opbrengst.
Als Henk ik oktober bij het algemeen bestuur verslag
uitbrengt en een fors tekort meldt is niemand blij. Tien dakloze bijenvolken roept
Anton boos! Marco stelt voor om zelf de volgende
vijf kasten te timmeren. Misschien zegt de goocheme Roy, moeten we analyseren
hoe het gegaan is. Zo’n onderzoek dat lijkt wel meer bestuursleden wat. Henk
kijkt wat vertwijfeld om zich heen en denkt aan Bob; wie is hier eigenlijk
gekke Henkie?
Overeenkomst met de werkelijkheid in Smallingerland of
met personen berust enkel op interpretatie van de lezer
Reacties
Een reactie posten